W wielu muzeach można podziwiać dzieła znanych malarzy: Rembrandta, Rubensa i wielu innych mistrzów. Często są one podpisane jako szkoła Rembrandta itp. Bezimienny uczeń namalował obraz, a taki podpis na pewno nobilitował go bardziej niż własne nazwisko. Relacja mistrz–uczeń jest jak najbardziej prawidłowa. Czy jednak takie sygnowanie dzieł jest właściwe? Tego rodzaju praktyki można też zaobserwować w nauce.Dowiedz się więcej »Mistrz czy jego szkoła
Jak anonsowałem w poprzednim artykule, podstawową rolę w teorii funkcji wypukłych odgrywa nierówność Jensena. Dziś wykażę z jej użyciem, że funkcja wykładnicza jest wypukła. Zapraszam do lektury.Dowiedz się więcej »Zakamarki wypukłości, część 8
Po kilku wpisach natury publicystycznej powracam do cyklu dotyczącego funkcji wypukłych. Jedną z ważniejszych nierówności w teorii funkcji wypukłych jest nierówność Jensena. Zapraszam do lektury.Dowiedz się więcej »Zakamarki wypukłości, część 7
Dzisiejszy odcinek cyklu o przemowach (wcześniejsze to Matematyk przemawia i Matematyk wykłada) poświęcam referatom na konferencjach naukowych. Zapraszam do lektury.Dowiedz się więcej »Matematyk referuje
Teoria liczb jest dziedziną matematyki zajmującą się liczbami naturalnymi. Nazwano ją królową nauk matematycznych ze względu na (jak sądzono) największą czystość czyli zupełny brak związków z praktyką. Dziś teoria liczb utraciła to dziewictwo, albowiem rozkład liczby naturalnej na czynniki pierwsze stanowi podstawę algorytmu szyfrowania z kluczem publicznym.Dowiedz się więcej »Impresja o liczbach pierwszych
Piosenkę o tytułowych słowach śpiewał Zbigniew Wodecki. Słowa zaiste głębokie. Patrick Billingsley (1925–2011), probabilista i statystyk (polskiemu czytelnikowi znany jest głównie z autorstwa przetłumaczonego na nasz język świetnego podręcznika Prawdopodobieństwo i miara) był też… aktorem, dla przykładu grał rolę woźnego sądowego (bailiff) w filmie Nietykalni Briana de Palmy. Cóż więc wspólnego ma matematyka z aktorstwem?Dowiedz się więcej »Teatr uczy nas żyć, życie nas uczy udawać
Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie… Nadto przekonany jestem, że tylko edukacja publiczna zgodnych i dobrych robi obywateli. Ta jakże aktualna maksyma Jana Zamoyskiego zapisana została w roku 1600 w akcie fundacyjnym Akademii Zamojskiej. Nie wróży ona dobrze przyszłości matematycznej wiedzy społeczeństwa. Dużą jego część stanowią bowiem matematyczni analfabeci.Dowiedz się więcej »Matematyczni analfabeci
Niedawno opowiadałem o sztuce (może nie tylko) matematycznego przemawiania. Zachęcony komentarzem prosto tłumaczącego Marcina postanowiłem kontynuować tę tematykę. Dziś podzielę się swoim doświadczeniem wykładowcy. Zapraszam do lektury.Dowiedz się więcej »Matematyk wykłada
Dotychczasowa część cyklu o własnościach funkcji wypukłych w dużej mierze poświęcona była monotoniczności ilorazów różnicowych. Fakt ten ma w teorii wypukłości doniosłe znaczenie. Dziś opowiem o kolejnej jego konsekwencji, którą jest istnienie prostych podpierających wykres funkcji wypukłej. Zapraszam do lektury.Dowiedz się więcej »Zakamarki wypukłości, część 6
Przemowy publiczne są nieodłącznym elementem pracy naukowca i nauczyciela. Przeprowadzanie wykładów, często dla z górą stu osób, referaty na konferencjach naukowych, wystąpienia popularyzatorskie. Każdy z wymienionych rodzajów przemowy ma swoją specyfikę. Inaczej mówi się do osób dorosłych, inaczej do dzieci. Jak przygotować wystąpienie? Zapraszam do lektury.Dowiedz się więcej »Matematyk przemawia